Viva il Sud Italia - La storia del Meridione d'Italia distorta.


“Nel 1860 il Sud era agricolo e il Nord industriale, si legge nei libri di storia che vengono imposti ai ragazzi meridionali perché introiettino sin dall’infanzia il complesso d’inferiorità del figlio spurio. Il fanciullo sudico (e non solo il fanciullo) immagina la vecchia Milano, ancora austriaca, pullulante di fabbriche, il porto di Genova intasato di navi, la regal Torino che sforna vagoni e locomotive a migliaia.
In realtà solo Torino mostrava una qualche ripresa, e solo nel campo della speculazione finanziaria. Ciò in connessione con il flusso di denaro che Cavour prendeva allegramente in prestito dai banchieri francesi e inglesi, che poi gli italiani tutti furono costretti a restituire. Milano era la città del commercio serico e anche per questo sede di affari, e tuttavia ancora dominata dall’aristocrazia fondiaria. Se per un aspetto beneficiava dell’eredità culturale dell’età napoleonica, per un diverso aspetto era una piazza d’armi pullulante di soldataglia danubiana, di malandrini, di prostitute, di tisici, di malarici; una città da cui ricchi preferivano fuggire al primo tepore primaverile per rientrare solo con le nebbie autunnali. Genova scontava un rassegnato declino. Anche peggiore era la condizione di Venezia, un tempo gloriosa. La sua emarginazione era appena nascosta dal fatto che il porto faceva da base, insieme a quello di Trieste per la flotta austriaca. Più vivace era Firenze, sia sul terreno bancario sia su quello del dibattito politico. Comunque nessuna delle altre capitali italiane aveva qualcosa di paragonabile agli splendori culturali e commerciali di una capitale mondiale come Napoli. E poi per la verità storica, in quei fotogrammi su cui si costruisce l’immaginario industriale di uno scolaro, come navi e treni, il Sud non stava dietro al Nord; al contrario lo sopravanzava e di parecchio.
”Nicola Zitara "L'invenzione del Mezzogiorno"


Gjuha shqipe – Pasuria që nuk legalizohet


Nëse gjuhën shqipe do ta krahasonim me gjuhët e tjera indoeuropiane do të na binte në sy se shqipja ka një shfaqje të rregullt midis strukturës gjuhësore dhe leksikut të saj.
Fjalët, emrat e shqipes janë ndërtuar më së shumti në bazë të foljeve të saj që janë operatorë të lirë brenda gjuhës sonë, siç i ka shpjeguar edhe Petro Zheji në veprën më madhore të derisotme të gjuhësisë shqipëtare:”Shqipja dhe sanskritishtja”.
Pikërisht, foljeve të shqipes, gjuhësia e sotme zyrtare shqipëtare nuk u njeh kontributin etimologjik në leksikun e shqipes dhe jashtë saj. Në të gjitha punët dhe studimet gjuhësore nuk përmëndet roli i foljes në ndërtimin e fjalës dhe kjo ka sjellë pështjellim dhe amulli jo të vogël. Fakti është, se shumë gjuhë indoeuropiane, përdorin foljet e shqipes për të ndërtuar leksikun e tyre. Jo se këto gjuhë nuk kanë foljet e tyre, por thjesht ngaqë foljet e shqipes janë aq të shkurtra sa vetëm këto mund të formojnë fjalë më të kursyera ekonomikisht dhe mos ta bëjnë të folurën një stërmundim. Por duke qenë se ngurtësimi i foljeve të shqipes në një fjalë të një gjuhe jashtë shqipes si element i huazuar
në fjalformimet e tyre sjell rrjedhimisht nevojën e fjalorëve vetshpjegues. Për ilustrim le të marrim disa fjalë që përdoren në shumë gjuhë dhe që janë të ndërtuara me foljet e shqipes:

1.prizë,priza – e ndërtuar nga dy folje tonat pri dhe zë(za) shpjegimi etimologjik në shqip është më se i shkurtër :prêt dhe zë(zan) lidh korentin.Në Ëdo gjuhë tjetër shpjegimi i fjalës do ishte mëse i gjatë se këtu.

2.panik – përmban foljen ik dhe është urdhërorja e shqipes Pa an ik (pa anë ik) që të shpëtosh.

3.ombrella,ambrella. o,a (asht)është) gegërisht a mbre la prej a (është) mbre (mbron) lart .Pra është që mbron nga lart prej shiut,diellit(ombronlart).Që ombrella na mbron, kjo dihet, por që folja mbroj nuk gjendet rastësisht aty, kjo nuk i njihet shqipes. Rasti është këtu të themi se folja mbroj është e përngjitur prej me ba roj nga paskajorja.


Nuk dua të zgjatem më tej me shembuj të tjerë se ky shkrim zor se do të mbaronte ndonjëherë, por dua të theksoj se në gjuhët indoeuropiane, përveç rasteve që foljet e shqipes janë qartazi të dukshme, kemi dhe një korpus të madh leksikor ku foljet e shqipes janë të padukshme për syrin e thjeshtë për arsye se ato janë “fshehur” nëpërmjet kamuflazhit metafonientik dhe në pamje të parë fjalët nuk duket se përngjasin kurrsesi me shqipen por duke përdorur regresin metafonetik arrijnë në origjinë. Për këtë çështje kam gati një studim të plotë që do e paraqes me kohë.

Qëndrimi ndaj foljeve të shqipes dhe paraqitja me vërtetësi e proçesit metafonientik brendagjuhësor dhe ndërgjuhësor është pragu që duhet të kapërcejë gjuhësia e sotme nëse ajo do me të vërtetë të quhet shkencë. Vendqëndrimi për një kohë kaq të gjatë pa e kapercyer këtë prag duhet ta ketë një shkak. Nuk mund të rri pa përmendur këtu deklarimin e gjuhëtarit Xh. Lloshi kur tha:”…Ju duhet ta dini se është bërë një luftë e madhe për pranimin e shqipes si gjuhë indoeuropiane. Pasi nuk donin ta pranonin…” Z. Lloshi duhet të dijë më shumë se kaq për këtë çështje. Nëse është e vërtetë kjo deklaratë e tij dhe unë besoj se po, përse shqipja është pranuar me zor ndër gjuhët indoeuropiane? Kujt i prishte punë pranimi i saj si e tillë dhe përse? Gjuhë indoeuropiane është dhe gjuha urdu që flitet në Pakistan dhe është pranuar pa zor ndërkohë për shqipen pse është dashur të bëhet “luftë e madhe”? Mos vallë për pranimin e saj si e tillë është bërë kurban diçka tepër e rëndëishme që i përket gjuhës sonë? Mos vallë pikërisht me këtë lidhet heshtja e plotë që mbahet ndaj veprës “Shqipja dhe sanskritishtja” dhe autorit të saj i cili diku ka “prishur” punë me studimin e tij për foljet e shqipes? Mos vallë i erdhi fundi teorisë se një emër vjen prej një emri tjetër dhe se emrat janë thjesht etiketa dhe se kjo teori mund të jetë një ideologji që kërkon të frenojë të vërtetën shkencore dhe burimit të shqipes i kanë vënë një rubinet që të mos derdhet?
Megjithatë duhet te pranojmë se gjuhësia jonë ka bërë një hap të madh përpara. Tashmë ata që merren me punë të vërtetë shkencore dhe e duan me pasion shqipen dhe përparimin e saj nuk helmohen më! Tashmë atyre u krijohen muret e heshtjes pasi “përbëjnë rrezik shoqëror”. Njësoj si bëri rregjimi komunist me Lasgush Poradecin por
tani për këtë kemi akademikët tanë dhe Akademinë e Shkencave. Nuk ka më arsye që pesëmbëdhjet vjet mbas botimit të “Shqipja dhe sanskritishtja” të mos merret në konsideratë qëndrimi ndaj foljeve të shqipes dhe të etimologjisë së saj. Tani më nuk mund të justifikohet kush për mosnjohje të kësaj çështje. Nuk ka gjë më të keqe se sa shurdhët që nuk duan të dëgjojnë. Kuskuta që ka kapur gjuhën tonë janë gjuhëtarët akademikë të saj të cilët, ashtu si një agronom që mundohet të bëjë analizat e koloideve të tokës nga një copë tullë e pjekur e të mos përkulet të marre pak dhe te këmbët e tij, ashtu dhe gjuhëtarët tanë mundohen ta shpjegojnë dhe të na mbushin mëndjen se gjuha jonë është copë-copë dhe e prejardhur prej shumë gjuhëve te tjera.
Dhe këtë dua tu sjell gjuhëtarëve tonë një perifrazim nga libri i historianit bashkëkohor S.I.Kargakos: ”Shqiptarë arvanitë grekë” ku thotë “Si shpesh kam shkruar, gjuha greke është veçanërisht e vështirë dhe kërkon funksionimin e shkollës të mbahet. Përkundrazi, gjuha shqipe ishte më së shumti gjuhë e përdorimit…” dhe në po të njëjtin libër diku tjetër thotë:”prandaj shqipja veçanërisht është e mrekullueshme për gjuhë ushtarake: njërrokshe, kumbuese dhe me fjalë plasëse. Bashkëtingëlloret e ndërthurura b,d,g,gr,br,dr bëjnë vërtet të foluren shqip të ngjajë me zjarrshpërthim”.
Puna për njohjen e vërtetë të shqipes është punë për të njohur pasurinë tonë më të madhe që kemi si komb dhe do na bëjë të ndjehemi më dinjitozë ndër kombet e tjera. Duke njohur më shumë shqipen do të përdoret më pak proverbi : “I mjeri shqiptar që vdes mbi ar”.








AGRON DALIPAJ

Gezim Hajdari il poeta italo-albanese denuncia la mafia letteraria


fonte http://www.lietocolle.info/it/gezim_hajdari.html


Che dire del dibattito sulla Poesia, condivido in pieno ciò che dice e ha scritto il nostro Luigi Manzi. Chi meglio di Luigi conosce la Poesia dei Mondi! Dico dei Mondi e non del paesino e dei clan. Se vuoi la verità sulla Poesia contemporanea italiana, devi scrivere un libro-intervista con lui. È da una vita che Luigi lotta in nome della legalità, della trasparenza, dell'onestà intellettuale e del Buon Verbo. Sono convinto che un tale libro passerà alla Storia della Letteratura Italiana e non solo. Anzi, penso che sia il momento giusto e storico, altrimenti, caro Giorgio, è inutile perdere altro tempo su questo tema.

I miei rapporti con la cultura ufficiale italiana assomigliano a quelli albanesi. Vengo visto come una pecora nera fra i letterati di corte del bel Paese. Il motivo? Sono tra quelli che hanno denunciato pubblicamente e senza mezzi termini la mafia letteraria. Basta pensare alla vecchia gestione del Centro Internazionale E. Montale, la quale aveva costituito una lettera circolare che promuoveva le iscrizioni all'Associazione, in cui si diceva esplicitamente che i "soci", in regola con la quota associativa (lire trecentomila negli anni più recenti), che intendevano partecipare al premio, avrebbero potuto inviare i testi concorrenti in ogni momento, "specificando chiaramente sulla busta o sul pacchetto raccomandato: Riservato al Premio. In questo modo la Giuria potrà vagliare con maggiore attenzione le opere concorrenti"!!! Questo potrebbe portare rischi enormi al terreno poetico che è un terreno fragile, innocente e sacro, quindi deve essere  sgombrato da ogni forma di apporto economico legato alla scrittura, perché i giovani autori potrebbero cadere nelle eventuali, facili lusinghe di chi ne sollecita le aspirazioni a pagamento. È così che si sono formate le gerarchie letterarie italiane, il sistema del sottobosco della cultura italiana di oggi. Tutto questo è conseguenza di una grave crisi politica ed etica che sta attraversando il suddetto paese e l'intero Occidente. Ovviamente, la cultura di un popolo non è altro che un riflesso della sua epoca. Ma la colpa principale penso che sia degli editori, meglio dell'industria culturale italiana che costruisce, come le bambole, raccolte e romanzetti nei laboratori.
Vi sono due tipi di poesia italiana: quella ufficiale e quella irregolare che viene scritta al di fuori delle gerarchie ufficiali. La prima, in generale, è una poesia minimalista, funerea, balbuziente, depressa, scritta dai malati patologici. La chiamerei una poesia eunuca e i suoi poeti santi e castrati. La poesia ufficiale italiana, dopo la scomparsa dei grandi, vive il suo momento più tragico; si trascina in un'agonia continua. Non dobbiamo dimenticare che l'Italia nasce come il paese della poesia, il romanzo nasce in Oriente e viene dai paesi del Le Mille e una notte. Si può dire che questo Paese è vissuto da sempre spiritualmente ed economicamente, grazie alla poesia nelle sue varie forme. Ma purtroppo questa tradizione straordinaria è andata persa. Che ne sapevano Dante o Petrarca che la loro Italia sarebbe diventata il paese del romanzetto della domenica e dei poeti timorosi di Dio! I nipoti di Dante oggi scrivono i testi per la Via
 Crucis, dedicano poemi immacolati alla Madre Maria, scambiano l'utero per la vagina e fanno a gara per dichiararsi pubblicamente credenti cattolici fino al midollo. Vanno alla messa due volta al giorno. D'altronde tutto il paese è sotto la protezione della parola divina del Signore. Attori,  onorevoli, senatori, presentatori, giornalisti, ministri si vantano di essere devoti ai santi e alle Madonne. I presidenti giurano in nome della Bibbia. Sono uomini di carriera e nessuno vuole rischiare. La colpa? la mancanza di una vera politica culturale laica da parte delle istituzioni, ma anche della grande industria culturale che manipola il consenso dei lettori. L'editoria italiana, appoggiata dai mezzi dei mas media, è diventata una fabbrica orrenda che sforna romanzetti come ciambelle. All'interno di questa fabbrica diabolica e perversa lavorano impiegati (che si spacciano per poeti e scrittori, un tempo nelle loro poltrone si sedevano Pavese,  Calvino e Caproni) ventiquattro ore su ventiquattro, che fanno editing, costruendo a tavolino capitoli e componimenti poetici secondo i gusti e le mode del giorno. Gli autori sono contenti e felici, basta che le loro operette vengano pubblicate con i grandi editori. Puoi essere il poeta più straordinario, ma se non hai pubblicato il romanzetto della domenica, in Italia non sei nulla. Puoi lavorare da una vita, creando dei grandi valori letterari per l'umanità, ma con un romanzetto puoi occupare tutte le pagine dei grandi quotidiani, che ti spianano la strada verso Marzullo, Vespa, Costanzo show, poi viene la valanga dei premi, traduzioni all'estero, soldi, tanti soldi. In fine il ricevimento al Quirinale. Ma non finisce qui, dopo il romanzetto si passa alla fiction, perché alla Rai attendono le veline... Infine si contano milioni di euro di guadagno. E' tutto un giro e tutto un affare. Insomma, lo scrittore diventa una merce del grande marketing per riempire le casse della fabbrica che non smette mai, purtroppo, di divorare impietosamente boschi enormi di alberi. Ma nessuno denuncia questo squallore, perché i giudici, gli avvocati, i presidenti dei tribunali, i giornalisti, i funzionari dello stato, i docenti universitari, i presidenti dei consigli comunali, anche i loro segretari, i sindaci, i ministri, i medici, si sono improvvisati poeti e scrittori, uomini di potere, quindi scambiano tra di loro favori, pubblicazioni e premi. Ma nessuno ha il coraggio di alzare la voce contro questo sistema perverso. C'è una corruzione spaventosa nel campo del sottobosco della cultura italiana, una mafia letteraria potente. Se non sei uno di loro, ti chiamano infedele, altro che integralisti islamici.
La bella poesia italiana abita al di fuori delle gerarchie ufficiali, perché i veri poeti sono dei profeti e vanno oltre la poesia e non accettano ricatti squallidi.
Dov'è l'onestà intellettuale? Quel che Montale chiamava "decenza quotidiana". La vera poesia italiana, deve prendere le distanze da queste gerarchie basate sulla corruzione e sulla disonestà intellettuale di fronte alla pagina bianca. Essa si può salvare soltanto scoprendo e rivalutando la poesia "ribelle" al sistema - che in Italia non manca - ed aprendosi ai nuovi mondi, in nome della vera legalità e della vera trasparenza, ripristinando un nuovo legame fra testo e onestà intellettuale, fra parola e verità, fra Poesia e Vita. Ci vuole sangue nuovo nella poesia. E la linfa nuova la porteranno i mondi più offesi del globo, ai quali spetta l'avvenire della poesia. Ma per fare questo c'è bisogno di aprire dei dibattiti sulla poesia, sui premi letterari, sullo sperpero del denaro pubblico, sul ruolo della stampa e dei mezzi di comunicazione, sul ruolo della critica e dell'etica culturale. Ogni opera letteraria, prima di tutto, è
 un atto morale. La poesia e la buona letteratura aiuta a sopravvivere in questo tempo di oggi, funesto e agonizzante. L'ermeneutica di Heidegger e Gadamer di Derrida e Steiner, ci ha insegnato a leggere l'opera d'arte come l'annuncio di un mondo in cui dobbiamo imparare ad  abitare, invece che come un oggetto che possiamo mettere accanto ad altri in una collezione. La poesia è anche impegno, ma non solo sul verso, sul linguaggio, come predicano alcuni "grandi" letterati del Bel Paese, ma nella Vita.
Un caro saluto.
Gezim

Oltre 15000 Ciam per ricordare i genocidi dei slavo - Greci

Oltre 15000 Cham  hanno manifestato sabato 30 giugno 2012  al confine fra Albania e Grecia per reclamare le loro terre oltre confine in terra greca. La marcia dei Cham si è conclusa a Saranda davanti al monumento dedicato alle vittime del genocidio.



I chaim sono la minoranza albanese finita in terra greca dopo il 1912 , dopo la divisione dell'Albania. La regione Ciameria dopo il 1912 divenne terra greca e i ciam furono uccisi e costretti a fuggire lasciando così le loro case , le loro terre e le loro ricchezze. Le associazioni dei diritti umani in vari paesi dell'Ue hanno appoggiato le loro iniziativa che ha fatto il giro del mondo.







Eliza Dushku e la sua Albania

L'attrice Americana di origine Albanese, Eliza Dushku è sbarcata di recente nel paese delle aquile per girare un simpatico documentario, con il quale desidera promuovere il paese dei suoi genitori negli Stati Uniti. Un viaggio fra la costa e le Alpi, durante il quale l'attrice di Buffy si è vista consegnare da Berisha il passaporto Albanese.

Ricevi i nostri articoli via email


Inserisci la tua email:

By FeedBurner

Commenti recenti